burat
/-àt/
bu|rat
[CO, TS]
-
s.m.
agr., tecn.
imprest o machinari cuntune rêt cu lis maiis de dimension juste par tamesâ il forment o altris grans, lassant colâ bule, sporcheçs e grignei masse piçui par tignî i grans bogns, o ben par tamesâ la farine e dividile de semule:
sul Nadison al è un mulin, el Mulin di Levrons che al veva […] el burat par buratâ lis samencis, di chês piçulis e di chês grandis e, dopo, la machina di bati (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, La parensa del mulinâr - Tiaris di Cividât e de Badie di Rosacis)
-
(ancje fig.)
in metaforis o paragons par dî di alc o di cdn. che al fâs sunsûr, che al bruntule, che al busine cence fermâsi:
isal nancje un burat, chel om (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona);
o rivai in ufizi che il cjâf mi businave tant che un burat (Sergio Cecotti, Il President)
Cfr. mulin
-
s.m.
zûcs
bussul che al zire lis balis dal lot:
chescj a jerin i pinsîrs […] che a navigavin tal so cjâf, tant che lis balis dal lot tal lôr burat (Roberto Ongaro, Cretevierte)
-
s.m.
(fig., coloc.)
cualsisei motôr, mecanisim, machinari e v.i.:
la machine e tache a fumâ, di sigûr e mancje la aghe tal radiatôr. A Zuan e ae compagnie i tocje fermâsi, bisugne lâ inta chê cjase che si viôt là jù in lontanance, tal mieç dal bosc, a cjoli la aghe di meti tal burat (Maurizio Di Fant, Il sofêr)
Cfr. masanin
, brustulin