buligament  /-ènt/  bu|li|ga|ment  [BF]

  1. s.m. (ancje fig.) moviment ripetût o continuât o incuiet, ancje disordenât, soredut di plui personis, bestiis o elements, materiâi o imateriâiun buligament malandret gji marcjelava al zarviel imberdeant pinsîrs e sintiments (Celso Macôr, L'onorevul)
    Sin. 'siminament , buligam , buligheç
    Cfr. bulidure
    1. lûc o situazion caraterizâts di chel moviment