bondance  /-à-/  bon|dan|ce  [AF]

  1. s.f. grande cuantitât, di plui di ce che al baste:  in glesie, il luminut tal veri colôr sope di vin al veve simpri bondance di vueli par vivi dute la gnot (Maria Forte, La rive di Sant Pieri); par no tornâ une altre dì mi soi fermât in ufici par firmâ un pâr di circolârs, che di chês, come simpri, e jere grande bondance (Pieri Somede dai Marcs, La veretât e va ben simpri dite)
    Sin. ricjece
    Var. abondance
    Cfr. bubane , colmace , cucagne , mache , svuaç
    1. grande cuantitât di bêçs, risorsis, comoditâts e v.i.:  za par chê bondance che ai e che ai vût in vite mê, che il fol mi foli se doi trê coculis di chest mont (Luigi Gortani, Meni Fari); no stavin mâl di vê miserie, ma nancje trope bondance; a sbarcjavin il lunari cun dignitât (Roberto Ongaro, Cretevierte)
  2. s.f. dal cuarp, il jessi formôs o gras:  cuntun vistît di lane colôr solferin che i segnave dute la bondance di une zoventût stagjonade di un pieç (Pieri Somede dai Marcs, Un testament)
Proverbis:
  • bondance di boris, miserie di panolis
  • e je brute la miserie, e je piês la bondance
  • i debits che si fâs par bondance, si ju paie par cjaristie
  • la pâs e je la mari de bondance
  • malatiis di fruts, anade di bondance
  • miserie a fâs industrie, industrie a fâs bondance, bondance a fâs massepassudance e massepassudance a torne a fâ miserie
  • ni par bondance ni par cjaristie no reste la cjar in becjarie che il cjan o il gjat le puartin vie
  • spice di cûl, bondance di fave
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl