blancjece /-è-/ blan|cje|ce [CO]
-
s.f.
cualitât di ce che al è blanc o lûs blancje, robe blancje, cuantitât di robis blancjis, lûc o situazion li che al è dut blanc o clâr:
lis streturis des monts dulà che di Istât al pâr di restâ scjafoiâts o sfracaiâts ti puartin plui dongje, sot i voi, chest meracul di blancjece recamade (Josef Marchet, Il cjanâl vistût di blanc)
Sin. blancôr , blanchisie , blancum