blancôr
blan|côr
[CO]
-
s.m.
cualitât di ce che al è blanc o lûs blancje, robe blancje, cuantitât di robis blancjis, lûc o situazion li che al è dut blanc o clâr:
sore il vert de cleve al si slargjà tal cîl grîs il blancôr dal cjiscjel (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl);
la campagne e jere une blancje largjure […] un aiarin al soflave net e garbin parsore di dut chel blancôr cence confins (Maria Forte, Chê massanghe plui grande);
tal doman, a pene che un fregul di blancôr al vignì sù dai pics indarintâts des monts, Anute di scuindon e le a visâ il capelan e a clamâ il miedi (Pieri Somede dai Marcs, La letare de mame)
Sin. blancjece
, blanchisie
, blancum