bivort
/-òrt/
bi|vort
[CO]
-
s.m.
puest indulà che une strade si divît in dôs stradis o li che dôs stradis si cjatin intune:
tal bivort dai cjaveçans / suntun peç lu à metût [il crucifìs], / par confuart dai paisans / che a sospirin il so aiût (Gemma Nodale Chiapolino, Storie e liende tal Cjanâl di Sant Pieri)
Sin. beorcje
Var. bavort
-
s.m.
pont li che un tronc o un ramaç si divît in doi o plui ramaçs:
rivât tal bivort, il nît a no i feva jodi se che al tigniva scundût (Nelso Tracanelli, La checa dal Toci)
Sin. glove
-
s.m.
(fig.)
pont di division o di incuintri di elements diviers:
la struturazion de vore seont un scheme ad arbul, cun sîs bivorts primaris e cetancj altris secondaris (Mario Turello, Il brevet)
Sin. glove
, beorcje