binte  bin|te  [CO, TS]

  1. s.f. mec. imprest mecanic avonde piçul, doprât par tirâ sù cjamis zirant il mecanisim che al trasforme il moviment rotatori, fat cuntune jeve favorevule, in fuarce verticâl:  une binte par jevâ sù il cjar di une bande, e podê comedâ e onzi lis ruedis (Nin dai Nadâi, Robe par cjanton)
    Sin. cric
    Var. binde2 , pinte2
    1. dispès in espressions iperb., par dî di alc che al fâs une fuarce une vore grande:  jo di ca no mi môf nancje cu la binte (Alan Brusini, Un dai pôcs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl