bevaçone /-ò-/ be|va|ço|ne [CO]
-
s.f.
bevude bondante, soredut di alcolics:
el frico, benedet siôr Meni, par vie de bevaçone che bisugne fâ dopo vêlu mangjât, al jude, in chescj timps di misereate, a parâ vie i pinsîrs (Arturo Feruglio, El lunis di Titute Lalele);
cuant po che al mi ven dongje cun chel flât di bevaçone mi si ribalte il stomi (Pieri Somede dai Marcs, Al fresc)
Sin. bevude
Cfr. cjoche
