balute  /-ù-/  ba|lu|te  [CO]

  1. s.f. (dimin.) viôt bale :  un frut cui voi leâts, come a zuiâ di gjate vuarbe, al gjavave di un sacut i numars, un om al cjalave la balute e po le passave a un altri che al leieve e al clamave il numar jessût (Pieri Menis, Chei di Muraie)
  2. s.f. piçule bale di crep o di veri o di altri materiâl, che a zuin i fruts:  "Cun chê voie di fâ ben che i tu âs! cun chê ande di mateonat, simpri a zuiâ…" "… e a vinci, ancje. Cjale ce grampe di balutis vintis, cjale…" (Anute Fabris, Fasint il compit); cualchi mulet di chei che a jerin fis su la plaçute a zuiâ di balutis (Roberto Ongaro, Cretevierte)
    Sin. sfere , scjinche , gjele , pite
    Cfr. mai2 , sbodule , tic e spane , buse , tic1
  3. s.f. pome piçule e taronde:  une ponte verde di ruscli cu lis balutis rossis (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Cfr. baule
  4. s.f. tocut di une cierte grandece di cristai di zucar:  "Vadiel ben cussì?" "Sì… sì… pôc zucar… grazie!" "E a lui, monsignôr?" "Ancje une balute; o soi vieli e mi plâs il dolç…" (Bepo Marion, Il liron di siôr Bortul)
  5. s.f. porzion di gjelât di forme plui o mancul taronde:  o jessevi, cu lis mês dôs balutis di malaga e stracciatella (Raffaele Serafini, Contis sot spirt)
  6. s.f. [CO, TS] gastr. dolç tipic di carnevâl, che si somee cu lis fritulis, fat cuntune paste di ûf, farine, spongje, zucar e levan chimic:  i crostui, lizêrs e sblancjâts di zucar a vêl, e lis balutis (Margherita Timeus, Dolcissim Carnevâl)
    Sin. castagnole
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl