turgul /tù-/ tur|gul [CO]
- adi., s.m. viôt torgul : la aghe turgule dal Nadison (Lucia Scoziero, A Cividât); fâ sblancjâ ducj i mûrs turgui di vecjaie (Maria Forte, Cjase di Dalban); i scjampà une mieze blesteme, viodint la clâf a sparî tal paltan, ma subit si metè a sgjerfâ tal turgul par cirîle (Roberto Ongaro, Cretevierte); lu cjalà cun voli turgul e no disè nie (Nadia Pauluzzo, Il bintar); sui gravârs arsîts il tramontan al zighe in turgui di boadice (Dino Virgili, Friûl di Unviar)