sgorlâ sgor|lâ [CO]
- v.intr., v.tr. viôt sgurlâ : e îr la buere / e sgorlave lis crôs (Maria Forte, In simiteri); “Jes! Jes!” / “No, no! E soi che e sgorle / inta la nâf spaziâl, / no stei desturbâme, / vô e sei de un antre mont” (Federico Tavan, La nâf spaziâl)