rifâ  ri|fâ  [CO]

  1. v.tr. (ancje ass.) fâ di gnûf, fâ une altre volte:  tornâ a tirâ sù une altre basiliche, tornâ a rifâ (Francesc Placerean, La vite di chest mont, cence un pôc di spirt, e devente brute e insopuartabile); il puarti al è stât rifat intal secul passât, plui alt di chel di prime (Antoni Beline, Sant Jacum, là che al finìs il mont)
  2. v.tr. [BF] dâ a cdn. une compensazion par une pierdite, par un dam, par une rinunzie, materiâl o imateriâl
    Var. rafâ2
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl