riç2  riç  [AF, TS]

  1. s.m. zool.com. piçul mamifar insetivar cul cuarp cuviert di aseis, dal gjenar Erinaceus, in particolâr de specie Erinaceus europaeus:  i riçs, lis 'savis, lis surîs, dutis lis besteutis de campagne si cirivin te stagjon dai amôrs (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
  2. s.m. struture vegjetâl cuvierte di spinis che e ten dentri lis cjastinis:  e cjastinis piês cun piês; lafè nuie, tant che tai voi. Chei maladets di riçs a àn nome pivicjis dentri (Luigi Gortani, La ospitalitât); in cualchi sît i riçs des cjastinis a vevin fat dut un tapêt sul troi (Agnul di Spere, Il puint de ledre)
  3. s.m. (fig.) in metaforis o paragons, par dî di cui che al à un caratar sierât:  e tratave ducj cul fâ zentîl di un riç (Maria Forte, Cjase di Dalban)
    Sin. ors
  4. s.m. zool.com. viôt riç di mâr
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl