recite  /rè-/  re|ci|te  [CO]

  1. s.f. spetacul teatrâl, soredut cun atôrs no professioniscj:  la preparazion pe recite ae fin dal an di scuele (Adrian Cescje, Memoriis di politiche linguistiche)
  2. s.f. enunziazion o ripetizion di alc studiât a memorie:  la recite di une formule (Alessandra Burelli, Educazion plurilengâl tes scuelis furlanis)
    Sin. recitazion
  3. s.f. (fig.) simulazion, azion fate par fente:  mi pareve di continuâ la recite di cuant che Jole e çavariave […]. E pûr jo no podevi fâ nie atri che continuâ la mê part (Carlo Sgorlon, Il dolfin); ti siguri: la sô pôre e je gjenuine, no je une recite (Sergio Cecotti, Il President)
    Sin. fente
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl