pustote  /-ò-/  pus|to|te  [CO, TS]

  1. s.f. agr., gjeogr. teren bandonât, lassât cence coltivâ e cjapât di plantis vignudis sù a salvadiDio nus judi, dut sterps, sgjanôrs, fossalats, là che cressevin dome urtiis e urtiçons e il soreli si lu viôt une volte al an, di passade: une pustote insumis, di metisi lis mans tai cjavei (Bindo Chiurlo, L'odôr des muchis); fasêt atenzion in ce stât che si cjate a jessi il simitieri di Gargagnà. Ese une sgrusuie, ese une pustote plui bandonade di cussì, par dîs miis ator ator? (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
    Sin. pustot
    Cfr. vieri1
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl