moro  /mò-/  mo|ro  [AF]

  1. adi., s.m. che, cui che al à i cjavei neris o scûrs:  un biel fantat moro e riçot e un bon partît che dutis lis fantatis si mangjavin cui voi co al passave (Alan Brusini, Amîs come prime); cuissà il mio moro dulà che al è…? / cuissà il mio moro dulà che al è…? / cuissà il mio moro dulà che al è…? / Al è in Gjermanie a fâ planelis a fâ scudielis a fâ modons, / al è in Gjermanie a fâ planelis a fâ scudielis a fâ modons… / al è in Gjermanie a fâ modons (Popolâr, Cuissà il mio moro dulà che al è?)
    1. adi. di cjavei, neris o scûrs:  e podeve sintî la sô vôs, tocjâlu, strenzilu a bracecuel, cjarinâlu e bussâlu come cuant che al jere pitinin e impirâi i dêts tai cjavei moros e riçots. Il so frut al jere tornât! (Roberto Ongaro, Il muc)
  2. adi., s.m. che, cui che al è di une popolazion umane cui cjavei scûrs e cun piel scure, ancje nere, in gjenar origjinarie de Afriche:  come a dî che i moros de «tiarce spuinde» e i beduins dal desert a son madûrs par distrigâsi di bessôi tai lôr afârs pulitics e ministratîfs, indulà che i talians de «milenarie civiltât» a àn ancjemò dibisugne di restâ sot pupil (Josef Marchet, Ai beduins sì a noaltris no)
    Var. môr
    Cfr. neri
    1. statue che e figure un om, pal solit un servidôr, di raze nere:  i doi moros dal orloi vevin tacât bati misdì, duta la int si veva voltât par viodiju (Ranieri Mario Cossâr, Tinuta, la sartorela)
  3. s.m. [TS] ornit.com. raze salvadie, lat.sient. Aythya marila, cun cjâf, pet e code neris e alis grisis e blancjis tai mascjos, e cun colorazion pal plui brune scure tes mascjis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl