latâ  la|tâ  [CO]

  1. v.tr. (ancje ass.) di femine o di mascje di mamifar, dâ di tete a un frut o a un piçul:  li e stave Ane la Riçote. E veve trê fruts piçui: un di cuatri, un di sîs agn e un che ancjemò i dave di lat. Anzit, cuant che don Egjidi al entrà, e stave latant (Giovanni Pillinini, Une grampe di vite)
  2. v.intr. di frut o di piçul di mamifar, supâ il lat:  [il frutin al à] un incjastri dal sigûr, baste che i dedi cuatri gotis di vueli di riç matine e sere dopo che al à latât (Pieri Somede dai Marcs, Vilie di Nadâl (teatri))
    Sin. tetâ
  3. v.intr. [BF] (fig.) jessi dut content:  a sintî lis laudis di so fî, al late (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
    Sin. tetâ , gjoldi , la in brût di violis
  4. v.tr. [TS, BF] tess. intenzi un tiessût di colôr latisin
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl