laniç  /-iç/  la|niç  [CO]

  1. s.m. complès di pêi fins fins o di fibris finis finis che si ingrumin"Cjo, cjo, cjare tu; ca al è il panali, e va là a cjapâ sù il laniç che inte cjamare di voaltris dôs al è alt mieze gjambe" (Francesco Leitenburg, Un l'è pôc e doi son masse); e bat e petene [il canapin] e jerin, puarets, simpri tun nûl di laniç che al ti svolave saldo pe buteghe e che si poiave po sore di lôr fin a ridusiju blancs (Costantino Smaniotto, Buine sere mestris)
  2. s.m. [BF, TS] bot.com. plante de famee des Convolvulaciis, des speciis Cuscuta epithymum, Cuscuta europaea, Cuscuta epilinum
    Sin. jerbe love , jerbe di rabie , martinaç , lôf , vôl
Polirematichis e espressions idiomatichis
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl