lagrimâ  la|gri|mâ  [CO]

  1. v.intr., v.tr. mandâ fûr lagrimis, mandâ fûr gotis dai voi, vaîune man strente in chê altre e i voi che a lagrimavin (Maria Forte, Cjase di Dalban); Mine si jere sentade sul scagnut dongje dal spolert e lagrimant tal façoleton di cotonine i veve motivade dute la storie (Franca Mainardis, Il sium di Lissandri)
    Sin. vaî
    Var. lagremâ
  2. v.intr., v.tr. mandâ fûr gotis che si somein cu lis lagrimis, vê gotis che a corin jùsi fermave, a voltis, suntun agâr a sintî il profum de tiere a pene arade, a cjalâ une vît cuinçade che e lagrimave (Pieri Menis, Sul agâr)
    Sin. vaî
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl