lagrimâ
la|gri|mâ
[CO]
-
v.intr., v.tr.
mandâ fûr lagrimis, mandâ fûr gotis dai voi, vaî:
une man strente in chê altre e i voi che a lagrimavin (Maria Forte, Cjase di Dalban);
Mine si jere sentade sul scagnut dongje dal spolert e lagrimant tal façoleton di cotonine i veve motivade dute la storie (Franca Mainardis, Il sium di Lissandri)
Sin. vaî
Var. lagremâ
-
v.intr., v.tr.
mandâ fûr gotis che si somein cu lis lagrimis, vê gotis che a corin jù:
si fermave, a voltis, suntun agâr a sintî il profum de tiere a pene arade, a cjalâ une vît cuinçade che e lagrimave (Pieri Menis, Sul agâr)
Sin. vaî