intorcolâ in|tor|co|lâ [CO]
-
v.tr.
fâ sù in plui zîrs
Sin. incolaçâ , intorteâ , intortolâ
Var. intorgolâ2- (fig.) fâ sù in maniere complicade o fâ deventâ complicât: meti un daûr l'altri ducj i atims di esistencis che la vite e veve intorcoladis come un glimuç ingredeât (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
