inricjî  in|ri|cjî  [CO]

  1. v.tr. fâ deventâ ric, siôr:  par inricjî convents cui bens dal siôr (Toni Broili, 355, 41)
    Sin. insiorâ
  2. v.tr. (fig.) fâ cressi, fâ deventâ plui bondant, plui complet e v.i.:  [il coretôr ortografic] si pues inricjîlu ancjemò di peraulis, par che al sedi plui complet (Adrian Cescje, Memoriis di politiche linguistiche); oparis mestris, di chês che a inricjissin il patrimoni culturâl de umanitât interie (Laurin Zuan Nardin, La opare leterarie dal autôr che al à inviât la lenghe viers une cressite plui madure e plui cussiente)
    Sin. insiorâ
  3. v.tr. [TS] tecn. someti une cierte materie a di un procès fisic par che e cuisti gnovis proprietâts:  l'urani al ven inricjît cun tecnologjie laser (Renzo Balzan, Resistence iraniane e atomiche)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl