innulât  in|nu|lât  [CO]

  1. p.pass., adi. viôt innulâ , viôt innulâsi
  2. adi. plen di nûi:  e jere une brute zornade di fin Novembar, dute innulade (Pier Antonio Melchior, Il cjapiel dal sindic); dal barcon de sô cjamare [...] e jentrave lûs naturâl e, ancje se no si viodeve il cîl, si podeve capî se al jere soreli o se al jere innulât (Gianfranco Pellegrini, Fieste grande di fin Istât)
  3. adi. caraterizât di alc di negatîf:  par sbaldîlu di chel moment innulât lu preà di contâi ancjemò il fat di Toni Fari spaurît de sclope (Maria Forte, Cjase di Dalban)
    Sin. scûr , neri
  4. adi. cjapât dal brut umôr, dal marum, de malinconie, dai bruts pinsîrs:  e veve viodût il fi cussì innulât in chei dîs! E parcè? (Maria Forte, La tiere di Lansing)
    Cfr. ombrît
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl