incapaç /-àç/ in|ca|paç [BF]
-
adi., s.m.
che, cui che nol è bon di fâ alc o nol è bon di fâ nuie:
une vere infamie, degne dai nestris siôrs parons dal Municipi che incapaçs di condusi lis cjossis par ben, no pensin altri che a durmî (Vicenzo Luccardi, Florean dal Palaç, II, 6)
Cfr. bon di nuie , impedît , imbranât