in se    [AF]

  1. loc.av., loc.adi.inv. paron des propriis facoltâts, in stât di resonâ, soredut in contrast cun cundizions di malatie, irazionalitât, rabie e v.i.:  o rivarin in timp a tirâ fûr chei doi fantats che a jerin là sot, ducj sanganâts; un al veve rote une gjambe e al çavariave, chel altri al jere ancjemò in se (Pieri Menis, Sul agâr); puar pai, saressial rivât in timp par fevelâi, e saressial stât in se… (Pieri Somede dai Marcs, La cjarande)
    Cfr. in stangje , tai siei sintiments
  2. loc.av., loc.adi.inv. par sô nature, pes sôs carateristichis propriis:  ancje la Italie in se, tant che instituzion statâl, no je cence magle (Laurin Zuan Nardin, Tal cûr dal Friûl orientâl); lis minorancis no esistin in se, ma si definissin cussì dome «struturalmentri», vâl a dî su la fonde dai rapuarts cu lis maiorancis e de struture dai stâts nazionâi (Marc Stolf, Minorancis linguistichis)
    Sin. in se e par se , in se stes
Components:
  • se2 pron.pers., s.m.sing.
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl