imprestance /-à-/ im|pres|tan|ce [BF]
-
s.f.
at di dâ un ben, in gjenar a gratis, par une cierte dade di timp, cul impegn che al vegni tornât indaûr:
scrivi il contrat da la imprestance (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, II, 14)
Sin. prestit , imprest2- robe o cuantitât di bêçs dade a cdn. in possès par un timp, ma che e à di jessi tornade