impachetâ
im|pa|che|tâ
[CO]
-
v.tr.
fâ sù intun pac, no tant grant, par traspuartâ, par mandâ, par tignî cont o ancje par fâ biel un regâl:
zirant pal mont, cuant che alc lu interessave, [...] magari une robe di nuie, la impachetave e la mandave par pueste a cjase (Pieri Menis, Sul agâr);
jê e veve scrusignât tai armârs, e veve gjavât fûr robe, le veve impachetade (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
Cfr. impacâ
-
v.tr.
(fig.)
cjapâ presonîr cdn.:
a tacarin a rivâ i prins sbandâts, scjampâts vie des casermis prin che i todescs ju impachetassin e ju menassin in Gjermanie (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)