impachetâ  im|pa|che|tâ  [CO]

  1. v.tr. fâ sù intun pac, no tant grant, par traspuartâ, par mandâ, par tignî cont o ancje par fâ biel un regâlzirant pal mont, cuant che alc lu interessave, [...] magari une robe di nuie, la impachetave e la mandave par pueste a cjase (Pieri Menis, Sul agâr); jê e veve scrusignât tai armârs, e veve gjavât fûr robe, le veve impachetade (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
    Cfr. impacâ
  2. v.tr. (fig.) cjapâ presonîr cdn.a tacarin a rivâ i prins sbandâts, scjampâts vie des casermis prin che i todescs ju impachetassin e ju menassin in Gjermanie (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl