impacâ  im|pa|câ  [CO]

  1. v.tr. fâ sù intun pac, sierâ e preparâ alc cuntun contignidôr o cun protezions, soredut par traspuartâlu, par mandâlu o par tignîlu di cont«Mi judistu a impacâ il cuadri che tu vûs puartâti daûr?» (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs); cjarte par impacâ (AAVV, Sul florî)
    Cfr. impachetâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl