impacâ im|pa|câ [CO]
-
v.tr.
fâ sù intun pac, sierâ e preparâ alc cuntun contignidôr o cun protezions, soredut par traspuartâlu, par mandâlu o par tignîlu di cont:
«Mi judistu a impacâ il cuadri che tu vûs puartâti daûr?» (Mario De Apollonia, Il timp par ledrôs);
cjarte par impacâ (AAVV, Sul florî)
Cfr. impachetâ