imbalsamâ
im|bal|sa|mâ
[CO]
-
v.tr.
tratâ un cadavar cun procediments e sostancis chimichis che a impedissin la decomposizion:
un mês dopo nus dîs che il falcut l'jere scuasi finît di imbalsamâ e che i coventave un biel çoc di len gropolôs par metiilu parsore (Delchi Tirel, La cjase sul fossâl)
Cfr. impaiâ
-
(fig.)
mantignî compagn, cence nissune variazion, ma ancje cence nissun vivôr:
il pericul [pal sauran] al è chel di jessi calcolât tant che un câs particulâr, une preseose relicuie di conservâ e di imbalsamâ, di mût che a puedi jessi scrutinade dai glotolics (Renzo Balzan, Contâ Zahre)
-
(fig., iperb.)
fâ restâ muart, fer, dûr:
une sere di Zenâr, tant freide che difûr la criùre a imbalsamave (Elio Craighero, Timps e ricuarts)
-
v.tr.
[BF, LE]
tratâ cuntun balsim, cuntune sostance che e à profum o virtûts terapeutichis o di altre sorte:
ai vidût trops, che la semença van / imbalsamant cun del unzint nitrôs / e cu la nera morcja la masilin, / e cussì miôr fertilitât i stilin (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
-
v.tr.
[BF, LE]
(fig.)
jemplâ di bon odôr o di bon savôr o dâ buinis sensazions:
u moscatel mi imbalsame il palât (Ermes di Colorêt, I, 81)
Sin. profumâ
, sprofumâ