grocje
/-ó-/
gro|cje
[CO]
-
s.f.
inflamazion dal cuel, dispès par vê cjapât frêt o par vê fevelât o zigât masse o par altris resons, che e fâs vignî fûr la vôs pôc clare, sgrasaiose o ancje che e fâs pierdi la vôs:
no podeve nancje piulâ di tante grocje che e veve (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini);
oras e oras di provas [di cjantâ], stâ cença spagnolets almancul mieza ora prin, par no vê massa grocja daspò (Giorgio Ferigo, In forma di peraulas…)
Sin. grocjarie
, gluchere
, raucherie
, sgrauzerie
Var. grucje
, raucje
