grocjarie /-à-/ gro|cja|ri|e [CO]
-
s.f.
inflamazion dal cuel, dispès par vê cjapât frêt o par vê fevelât o zigât masse o par altris resons, che e fâs vignî fûr la vôs pôc clare, sgrasaiose o ancje che e fâs pierdi la vôs:
di un pâr di dîs si lambicave cu la grocjarie (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Sin. grocje , gluchere , raucherie , sgrauzerie
Var. grucjarie , groucjarie
