gnoçâ gno|çâ [BF]
-
v.intr.
fâ fieste par un matrimoni, mangjant, bevint e balant
- fâ fieste pe prime messe di un predi: cuant che lôr fì al à dite messe gnove, e àn gnoçât trê dîs (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
-
v.intr.
(estens.)
fâ fieste in gjenerâl, mangjant, bevint e in câs ancje straçant bêçs
Sin. fraiâ , gjondâ