glinghinâ glin|ghi|nâ [BF]
-
v.intr.
fâ un sun curt e acût, pal solit ripetût, tipic di materiâi tant che metal, veri, crep:
la vôs di Pieri e je lagrimose, el mac des clâfs al glinghine par vie de tremarole (Arturo Feruglio, El furlan in Paradîs)
Sin. cinghinâ , dindinâ , cinglinâ , sglinghinâ -
v.tr.
fâ fâ un sun curt, acût e ripetût
Sin. cinghinâ , cinglinâ , sglinghinâ