gjigjo  gji|gjo  [CO]

  1. s.m., adi. (ancje spres.) che, cui che al è dal Venit orientâldilunc dal flum schiriis di operaris plavots e gjigjos, là, a vuaiavin chê striche di campagne (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve); mi impensi, cuant che o jeri frut, dai «gjigjos» che a rivavin ca dal trevisan, dai paîs de Livence e de Plâf cu lis vacjis e un cjar cjamât di pocjis robis (Roman Michelot, La cjase dai contents)
    Cfr. gjigjot , venit
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl