gagnî
ga|gnî
[BF]
-
v.intr.
dal cjaval, fâ il so viers tipic, lunc e fuart
Sin. sgagnî
, gningulî
, sgavarî
-
v.intr.
ridi fuart, soredut in maniere sarcastiche o maliziose:
al rideve come un mat, sentât par tiere, par la tombule fate, o cuissà par cuâl motîf [...]. E jere sunade la ricreazion che ancjemò nol veve fermât di gagnî (Raffaele Serafini, Contis sot spirt)
Sin. sgavarâ
, bacanâ
, ridaçâ
, sgagnî
-
v.tr.
dî fûr ridint in maniere sarcastiche o maliziose
-
v.intr.
ridi, o ancje vaî, sot vie
Sin. sgagnî
-
v.tr.
dî parsot, in maniere maliziose