fumulâ fu|mu|lâ [BF]
-
v.intr.
mandâ fûr fum:
i camins da la vila che a saltavin four sora la colma dal cuel fumulant sutîi (Novella Cantarutti, Il bolp);
cjalant il Vesuvi che al fumulave al domandà cetancj cjarvonârs che ai lavorave là sù (Gianni Colledani, Il Nin a Napoli)
Sin. fumâ -
v.tr.
[CO, TS]
alim.
tratâ cul fum alc di mangjâ, di mût che al duri plui timp:
chel tic di fum al fumulavo la scueto (Novella Del Fabbro, L'Ors di Pani)
Sin. fumâ