fumulâ  fu|mu|lâ  [BF]

  1. v.intr. mandâ fûr fumi camins da la vila che a saltavin four sora la colma dal cuel fumulant sutîi (Novella Cantarutti, Il bolp); cjalant il Vesuvi che al fumulave al domandà cetancj cjarvonârs che ai lavorave là sù (Gianni Colledani, Il Nin a Napoli)
    Sin. fumâ
  2. v.tr. [CO, TS] alim. tratâ cul fum alc di mangjâ, di mût che al duri plui timpchel tic di fum al fumulavo la scueto (Novella Del Fabbro, L'Ors di Pani)
    Sin. fumâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl