fumulâ  fu|mu|lâ  [BF]

  1. v.intr. mandâ fûr fum:  i camins da la vila che a saltavin four sora la colma dal cuel fumulant sutîi (Novella Cantarutti, Il bolp); cjalant il Vesuvi che al fumulave al domandà cetancj cjarvonârs che ai lavorave là sù (Gianni Colledani, Il Nin a Napoli)
    Sin. fumâ
  2. v.tr. [CO, TS] alim. tratâ cul fum alc di mangjâ, di mût che al duri plui timp:  chel tic di fum al fumulavo la scueto (Novella Del Fabbro, L'Ors di Pani)
    Sin. fumâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl