fruçonâsi fru|ço|nâ|si [CO]
-
v.pron.intr.
(ancje fig.)
rompisi in plui tocuts:
il puint al veve tonât e si jere fruçonât, par aiar, a tocs di ciment e di cristians (Maria Forte, Cjase di Dalban);
la proprietât e veve tacât a fruçonâsi ancjemò al timp di Tite Pascut, che nol veve caratar par rivâ a tignî saldis famee e tiere (Gianni Gregoricchio, Trê feminis)
Sin. fruçâsi , frucignâsi , sfruçonâsi , fruçugnâsi
