fruçâsi  fru|çâ|si  [BF]

  1. v.pron.intr., v.pron.tr. (ancje fig.) sfracaiâsi, fâsi dam, ancje fin a rompisi in plui tocutsde cime de scjale / la russe tombole / si fruce une spale / e il rest si macole (Toni Broili, La metamorfosi udinese dai 17 Març ai 24 Avrîl 1848); [il pape] al invidave a finîle e a tratâ di pâs cence fruçâsi un cul altri (Francesc Placerean, Cuintristorie dal Friûl dal 1866 fint in dì di vuê)
    Sin. frucignâsi , fruçonâsi , frucugnâsi
  2. v.pron.intr. cjapâ brutis pleisa scovâ la cusine cul vistît di fieste no si da nobiltât ae scove ma si fruce e si sporcje il vistît (Josef Marchet, Lenghe e lenghis in Italie)
    Sin. frapâsi , frucignâsi , ingrispâsi , smalfiâsi , strapaçâsi
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl