floron /-òn/ flo|ron [CO]
-
s.m.
rose grande, soredut tant che motîf decoratîf:
i plats cui florons piturâts (Ovidio Colussi, Il pilustrât);
Vira a screava un abit a florons colorâts (Aldo Tomè, Barba Bortul di Manià - Il Strolic furlan pal 1991)
Cfr. flôr