fiolâ
fi|o|lâ
[BF]
-
v.tr.
(ancje ass., ancje fig.)
fâ fîs
Sin. prolî
, parturî
, fiâ
-
v.tr.
(ancje ass., ancje fig.)
di une plante, fâ butadis gnovis:
la int a fermava Valentin pa strada. Gji diseva che al zoc al veva fiolât just. E Valentin nol stava ta piel di gjonda (Celso Macôr, L'onorevul)
Sin. sfiâ
, fiâ
