fevelament  /-ènt/  fe|ve|la|ment  [BF]

  1. s.m. cuantitât di int che e fevele, che e cjacare insiemi e sunsûr fat di tante int che e fevele, che e cjacare insiemi
    Sin. cjacareç , cjacarament , cjacareo , tabaieç , tabaiament
  2. s.m. (scherç., spres.) viôt parlament a 'nd è pôcs furlans aromai, che a crodin ancjemò che in Italie a comandin Pertini, o Spadolini, o il guviar o il fevelament. Une vorone di lôr a son convints che e comandi la mafie (Riedo Pup, I furlans e la mafie)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl