fassinâr
fa|ssi|nâr
[CO]
-
s.m.
grum di fassinis o puest par tignî lis fassinis:
cjasis dirocadis, [...] ogniduna cul sio curtîl plen di stai e di staluts, e, nta ogni cjanton, un fassinâr (Elvio Loretti, Il borc di Sant Roc)
-
s.m.
[TS]
zoot.
intal arlevament dai cavalîrs, paie o stecs dulà che i cavalîrs a fasin la galete:
si po ancje cjapâ sù a un a un i cavalîrs madûrs e formâ il fassinâr in lûc separât (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1857)
Sin. bosc
Proverbis:
- cuant che si vierç il fassinâr, si cognòs cemût che a àn filât i cavalîrs