fassinâr  fa|ssi|nâr  [CO]

  1. s.m. grum di fassinis o puest par tignî lis fassiniscjasis dirocadis, [...] ogniduna cul sio curtîl plen di stai e di staluts, e, nta ogni cjanton, un fassinâr (Elvio Loretti, Il borc di Sant Roc)
  2. s.m. [TS] zoot. intal arlevament dai cavalîrs, paie o stecs dulà che i cavalîrs a fasin la galetesi po ancje cjapâ sù a un a un i cavalîrs madûrs e formâ il fassinâr in lûc separât (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1857)
    Sin. bosc
Proverbis:
  • cuant che si vierç il fassinâr, si cognòs cemût che a àn filât i cavalîrs
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl