durot /-òt/ du|rot [CO]
- adi. (ancje fig.) avonde dûr, viôt dûr : i umin e cirin di fâmi la fuee par vie de mê cjar savuride, impì che vô us lassin stâ parcè che sês durot e cence savôr (Bindo Chiurlo, La cuaie e il corvat); il Signôr che dut al saveve, i rispuindè durot (Rinaldo Vidoni, "O sin di chei platâts sot il zigot"); "Vuei i la varai durota" (Ovidio Colussi, Il paron)