duron  /-òn/  du|ron  [BF, TS]

  1. s.m. anat., becj. part dal stomi dai uciei che e fruçone ce che a mangjin, caraterizade di une fuarte struture muscolâr, in particolâr chê part dal stomi di gjalinis e poleçs, che e je buine di mangjâ"Taresina, metimi jù il fiât e il duron!" (Popolâr - Adriana Pagnucco, Dani Pagnucco,, Pieruti - Racconti popolari friulani XX)
    Sin. durion2 , durel
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl