duron /-òn/ du|ron [BF, TS]
-
s.m.
anat., becj.
part dal stomi dai uciei che e fruçone ce che a mangjin, caraterizade di une fuarte struture muscolâr, in particolâr chê part dal stomi di gjalinis e poleçs, che e je buine di mangjâ:
"Taresina, metimi jù il fiât e il duron!" (Popolâr - Adriana Pagnucco, Dani Pagnucco,, Pieruti - Racconti popolari friulani XX)
Sin. durion2 , durel