dogane
/-à-/
do|ga|ne
[CO]
-
s.f.
ufici, ancje cun dut il so materiâl e lis sôs dotazions, che al viôt di controlâ marcjanzie o cjamis che a passin un confin:
smontâts a Tunisi, tal grum des valîs controladis de dogane e mancjave chê de Gjine (Jolanda Mazzon, Fûr di timp)
-
s.f.
impueste che si paie suntune marcjanzie o suntun ben che al passe un confin:
cjars che a menavin jù i minerâi di fier, dal Cjanâl dal Fier, da la Austrie. A paiavin la dogane a Vençon e a discjariavin te place dal fier a Glemone (Francesc Placerean, La nestre storie)
Cfr. dazi