disprivâ dis|pri|vâ [BF]
-
v.tr.
fâ restâ cence alc, ancje imateriâl, o cence cdn.:
e jo mi infoti, jo; no ti disprivi / de libertât, o fâs sence di te… / Mi lassistu? no impuarte, o fâs da me… (Pieri Corvat, La buine volontât e l'estri)
Cfr. gjavâ