dispirâ dis|pi|râ [CO]
-
v.tr.
gjavâ alc che al è impirât, che al è dentri di alc:
Min al lampe la titine dispirâ di un stivâl il pugnâl e traijal al todesc te bocje dal stomi (Ivano Urli, Storie di Min)
Sin. disfilâ1 , sfliâ1 , gjavâ -
v.tr.
gjavâ alc che al è impirât, che al è intor di alc o che si à intor:
"Su dispire la bustine, / tu stâs miei in libertât." (Masut Sauat, Une trotade in campagne)
Sin. disfilâ1 , sfliâ1 , gjavâ