disgrumâ dis|gru|mâ [BF]
- v.tr. disfâ di un grum, gjavâ robis che a son in grum: o grumâ, o disgrumâ, faran alc (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1894)
- v.tr. (or.) viôt disdrumâ : lis canonadis talianis e austriachis che ti vevin disgrumât il vecjo cjascjel dal cont (Luciano Spangher, Il cjascjel di Guriza e il so borc)