disgrumâ  dis|gru|mâ  [BF]

  1. v.tr. disfâ di un grum, gjavâ robis che a son in grumo grumâ, o disgrumâ, faran alc (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1894)
  2. v.tr. (or.) viôt disdrumâ lis canonadis talianis e austriachis che ti vevin disgrumât il vecjo cjascjel dal cont (Luciano Spangher, Il cjascjel di Guriza e il so borc)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl