disfurnît dis|fur|nît [CO]
- p.pass., adi. viôt disfurnî , viôt disfurnîsi
-
adi.
che nol à un furniment, un ornament, une dotazion o che in gjenerâl nol à alc:
bessôl, vulussât inta scussa gropolosa, al sta al mandolâr; a son disfurnîts i ramàs, e lui al sta fer, indurît (Ugo Pellis, Al mandolâr);
i piçui ospedâi a restin simpri plui disfurnîts des professionalitâts plui ricercjadis (Roberto Pensa, Tisane o Palme? Il Friûl al à bisugn di ducj i doi i ponts nassite)
Cfr. dispueât , mancjant
