disfodrâ dis|fo|drâ [CO]
-
v.tr.
gjavâ dal fodri o de fodre:
une vuardie e veve za disfodrât la spade, ma Bertrant le fermà cuntun moviment de man (Franco Marchetta, La bandiere di Bertrant)
Sin. sfodrâ2 -
v.tr.
[BF]
(fig.)
tirâ fûr e mostrâ o fâ cognossi alc:
si sarès dispiticât a disfodrâ dute la sô teolighe denant dal dean, dai conseîrs e dai zurârs (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè)
Sin. sfodrâ2
