disfamâ dis|fa|mâ [CO]
-
v.tr.
dâ di mangjâ, fâ in maniere che cdn. nol vedi fam o nol patissi la fam:
«Fûr cinc francs prin di dut, inalore», al dîs Zepil. «No tu pretindarâs mighe che o vebin di disfamâti dibant!» (Meni Ucel, Il salam)
Sin. sfamâ
Cfr. nudrî